Ενδοκρινική Χειρουργική
Η Ενδοκρινική Χειρουργική είναι ο εξειδικευμένος κλάδος της χειρουργικής που εστιάζει στη διάγνωση και αντιμετώπιση παθήσεων των ενδοκρινών αδένων, οι οποίοι ρυθμίζουν ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού μέσω της παραγωγής ορμονών. Οι κύριες ανατομικές περιοχές που αφορούν την ενδοκρινική χειρουργική περιλαμβάνουν τα εξής όργανα:
- Θυρεοειδής Αδένας
- Παραθυρεοειδείς Αδένες
- Επινεφρίδια
- Πάγκρεας
***
Οι χειρουργικές επεμβάσεις που πραγματοποιούνται στοχεύουν κυρίως στην αντιμετώπιση είτε κακοήθων παθήσεων είτε λειτουργικών διαταραχών που επηρεάζουν την ορμονική ισορροπία, όπως ο υπερθυρεοειδισμός ή οι όγκοι των επινεφριδίων που προκαλούν υπερέκκριση ορμονών.
Ο εξειδικευμένος Χειρουργός Ενδοκρινών Αδένων διαθέτει εις βάθος γνώση τόσο της χειρουργικής τεχνικής όσο και της παθοφυσιολογίας των ενδοκρινικών νοσημάτων, διασφαλίζοντας τη βέλτιστη φροντίδα των ασθενών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το χειρουργείο.
Ακολουθούν οι κύριες παθήσεις που επικεντρώνεται η Eνδοκρινική Xειρουργική.
ΘΥΡΕΟΕΙΔΗΣ ΑΔΕΝΑΣ
- Καρκίνος θυρεοειδούς
- Υπερθυρεοειδισμός
- Νόσος Graves
- Τοξικό αδένωμα
- Τοξική πολυοζώδης Βρογχοκήλη
- Πολυοζώδης Βρογχοκήλη
- Καταδυόμενη
- Όζοι μεγαλύτεροι από 3,5-4εκ.
ΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΕΙΣ ΑΔΕΝΑΣ
- Πρωτοπαθής Υπερπαραθυρεοειδισμός
- Αδένωμα /Αδενώματα Παραθυρεοειδούς
- Υψηλό Ασβέστιο αίματος
- Υψηλή Παραθορμόνη αίματος
- Τριτοπαθής Υπερπαραθυρεοειδισμός
- Σημαντική νεφρική βλάβη/ Αιμοκάθαρση
- Υψηλό Ασβέστιο αίματος
- Υψηλή Παραθορμόνη αίματος
- Καρκίνος Παραθυρεοειδούς
ΕΠΙΝΕΦΡΙΔΙΑ
- Καρκίνος επινεφριδίου (φλοιεπινεφριδικός καρκίνος)
- Σύνδρομο Cushing
- Υπερέκκριση Κορτιζόλης
- Πρωτοπαθής Υπεραλδοστερονισμός (Σύνδρομο Conn)
- Υπερέκκριση αλδοστερόνης
- Χαμηλό καλίου αίματος
- Αυξημένη αρτηριακή υπέρταση
- Φαιοχρωμοκύττωμα
- Αυξημένη αρτηριακή υπέρταση
- Ταχυκαρδία
- Υπερέκκριση μετανεφρινών
***
ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ
***
ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ
Τι είναι ο καρκίνος του θυρεοειδούς;
Ο καρκίνος του θυρεοειδούς αποτελεί κακοήθη νεοπλασία που αναπτύσσεται από τα θυρεοειδικά κύτταρα, τα οποία είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ορμονών που ρυθμίζουν ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού. Αν και θεωρείται σχετικά σπάνιος, η συχνότητα διάγνωσής του έχει αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως λόγω της ευρείας χρήσης απεικονιστικών μεθόδων, που επιτρέπουν την ανίχνευση μικρών ύποπτων όζων στον θυρεοειδή. Η πάθηση εντοπίζεται συχνότερα σε νεαρούς ενήλικες και σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, με προτίμηση στο γυναικείο φύλο.
Αιτιολογία
Οι ακριβείς μηχανισμοί που οδηγούν στην ανάπτυξη του καρκίνου του θυρεοειδούς δεν είναι πλήρως κατανοητοί. Ωστόσο, φαίνεται ότι γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Μεταλλάξεις συγκεκριμένων γονιδίων ευθύνονται για τη μη ελεγχόμενη κυτταρική ανάπτυξη, οδηγώντας σε σχηματισμό κακοήθους όγκου, ο οποίος μπορεί να εξαπλωθεί σε λεμφαδένες ή απομακρυσμένα όργανα. Έκθεση σε ακτινοβολία, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία, αποτελεί επίσης σημαντικό παράγοντα κινδύνου.
Κλινική εικόνα
Ο καρκίνος του θυρεοειδούς συχνά δεν προκαλεί συμπτώματα στα αρχικά στάδια. Ωστόσο, καθώς εξελίσσεται, μπορεί να οδηγήσει σε:
- Ψηλαφητή διόγκωση στον τράχηλο
- Αλλαγές στη φωνή (βράγχος)
- Δυσκολία στην κατάποση
- Τραχηλικό άλγος
- Διόγκωση λεμφαδένων
Τύποι καρκίνου του θυρεοειδούς
- Θηλώδες καρκίνωμα (85-90%) – Ο συχνότερος τύπος, με καλή πρόγνωση
- Θυλακιώδες καρκίνωμα (10-15%) – Συνδέεται με αιματογενείς μεταστάσεις
- Μυελοειδές καρκίνωμα (3-5%) – Σχετίζεται με γενετικές μεταλλάξεις
- Αναπλαστικό καρκίνωμα (<2%) – Πολύ επιθετικός τύπος, σπάνιος αλλά δύσκολα θεραπεύσιμος
Παράγοντες κινδύνου
- Γυναικείο φύλο (3-4 φορές αυξημένος κίνδυνος σε σχέση με τους άνδρες)
- Έκθεση σε ιονίζουσα ακτινοβολία
- Κληρονομική προδιάθεση και γενετικά σύνδρομα, όπως το MEN 2
- Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του θυρεοειδούς
***
ΒΡΟΧΟΚΗΛΗ & ΟΖΟΙ ΘΥΡΕΟΕΙΔΟΥΣ
Τι είναι η βρογχοκήλη και όζοι θυρεοειδούς;
Οι όζοι και η βρογχοκήλη είναι συχνές παθήσεις του θυρεοειδούς που συνήθως εντοπίζονται τυχαία σε απεικονιστικούς ελέγχους, όπως υπερηχογράφημα τραχήλου ή αξονική τομογραφία. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι καλοήθεις και δεν απαιτούν θεραπευτική παρέμβαση.
Βρογχοκήλη
Η βρογχοκήλη αναφέρεται σε γενικευμένη διόγκωση του θυρεοειδούς και μπορεί να οφείλεται σε:
- Έλλειψη ιωδίου – Ο κυριότερος αιτιολογικός παράγοντας παγκοσμίως
- Φλεγμονώδεις διεργασίες – Όπως η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα Hashimoto ή η υποξεία θυρεοειδίτιδα
- Παρουσία όζων – Οι οποίοι μπορεί να είναι καλοήθεις ή κακοήθεις
Ανάλογα με τη λειτουργικότητα του αδένα, διακρίνεται σε:
- Μη τοξική βρογχοκήλη (φυσιολογική παραγωγή ορμονών)
- Τοξική βρογχοκήλη (υπερπαραγωγή ορμονών)
- Υπολειτουργία του θυρεοειδούς (υποθυρεοειδισμός)
Όζοι θυρεοειδούς
Οι όζοι είναι εστιακές βλάβες που σχηματίζονται στον θυρεοειδή αδένα και ανιχνεύονται στο 20-30% του πληθυσμού. Μπορεί να είναι μονήρεις ή πολλαπλοί (πολυοζώδης βρογχοκήλη), με ποικίλο μέγεθος και σύσταση (συμπαγείς ή κυστικοί). Αν και το 90% των όζων είναι καλοήθεις, ορισμένοι εμφανίζουν ύποπτα χαρακτηριστικά και απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση με υπερηχογραφική καθοδήγηση και κυτταρολογική εξέταση μέσω βιοψίας δια λεπτής βελόνης (FNA).
Πότε απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση;
Η χειρουργική αφαίρεση (θυρεοειδεκτομή) ενδείκνυται σε περιπτώσεις:
- Καρκίνος του θυρεοειδούς αδένα. Ύποπτος για κακοήθεια ή κακοήθης όζος θυρεοειδούς αδένα.
- Βρογχοκήλη θυρεοειδούς αδένα. Η διόγκωση του αδένα που προκαλεί πιεστικά φαινόμενα σε γειτονικά όργανα, όπως τραχεία και οισοφάγος. Οι ασθενείς εμφανίζουν συμπτώματα όπως δυσκολία στην κατάποση, δυσκολία στην αναπνοή σε ύπτια θέση ή εμμένων βήχα.
- Καταδυόμενη βρογχοκήλη. Πιο συγκεκριμένα, όζος ή όζοι του θυρεοειδούς αδένα, οι οποίοι επεκτείνονται προς τον θώρακα.
- Υπερλειτουργούντες όζοι ή όζος του θυρεοειδούς αδένα. Παθήσεις υπερθυρεοειδισμού, όπως νόσος Graves, τοξικό αδένωνμα ή τοξική βρογχοκήλη.
Με την κατάλληλη διάγνωση και θεραπεία, η πλειονότητα των ασθενών με παθήσεις του θυρεοειδούς μπορεί να έχει άριστη πρόγνωση και ποιότητα ζωής.
***
ΘΥΡΕΟΕΙΔΕΚΤΟΜΗ
Τι είναι η θυρεοειδεκτομή;
Η θυρεοειδεκτομή είναι μια από τις βασικές χειρουργικές επεμβάσεις στην ενδοκρινική χειρουργική, η οποία πραγματοποιείται υπό γενική αναισθησία με μια τομή μήκους 3-4 εκατοστών στον τράχηλο, λίγα εκατοστά πάνω από την στερνική εντομή. Η επέμβαση περιλαμβάνει την τομή του δέρματος, του μυώδους πλατύσματος και των υποκείμενων μυών για να αποκαλυφθεί ο θυρεοειδής αδένας. Ο στόχος είναι να αφαιρεθεί ο θυρεοειδής αδένας είτε ολοκληρωτικά είτε μερικώς, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζεται η αναγνώριση και προστασία των κάτω λαρυγγικών νεύρων, που ελέγχουν τις φωνητικές χορδές, καθώς και των παραθυρεοειδών αδένων, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη ρύθμιση των επιπέδων του ασβεστίου στο αίμα.
Ρίσκα και επιπλοκές της θυρεοειδεκτομής
- Μετεγχειρητική αιμορραγία ή αιμάτωμα στον τράχηλο (1-2%): Σε περίπτωση αιμορραγίας, η αντιμετώπιση περιλαμβάνει την άμεση επανεξέταση του χειρουργικού τραύματος στην αίθουσα του χειρουργείου.
- Προσωρινός ή μόνιμος υποπαραθυρεοειδισμός (0,5-1%): Δεδομένου ότι οι παραθυρεοειδείς αδένες και ο θυρεοειδής αδένας αιματώνονται από κοινά αγγεία, μετά την θυρεοειδεκτομή μπορεί να προκληθεί προσωρινή ή μόνιμη ισχαιμία στους παραθυρεοειδείς, με αποτέλεσμα πτώση των επιπέδων του ασβεστίου και της παραθορμόνης στο αίμα. Η θεραπεία περιλαμβάνει από του στόματος χορήγηση ασβεστίου και βιταμίνης D μέχρι τα επίπεδα να επανέλθουν στα φυσιολογικά. Μόνο το 0,5% των ασθενών θα χρειαστούν μακροχρόνια χορήγηση αυτών των σκευασμάτων.
- Κάκωση των κάτω λαρυγγικών νεύρων (1%): Υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού ή ακόμη και διατομής των κάτω λαρυγγικών νεύρων κατά τη διάρκεια της επέμβασης, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμο βράγχος φωνής.
- λειτουργία των φωνητικών χορδών. Ο συγκεκριμένος τραυματισμός έχει σαν αποτέλεσμα μόνιμο βράγχος φωνής.
***
ΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΕΙΣ ΑΔΕΝΕΣ
Τι είναι οι παραθυρεοειδείς αδένες;
Οι παραθυρεοειδείς αδένες είναι τέσσερις μικροί αδένες που εντοπίζονται πίσω από τον θυρεοειδή αδένα, προσκολλημένοι στην κάψα του. Το μέγεθός τους είναι εξαιρετικά μικρό, συγκρίσιμο με έναν κόκκο ρυζιού. Ο βασικός τους ρόλος είναι η παραγωγή της παραθορμόνης, μιας ορμόνης που ρυθμίζει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα, διασφαλίζοντας τη σωστή λειτουργία πολλών συστημάτων του οργανισμού.
Πότε απαιτείται χειρουργική επέμβαση στους παραθυρεοειδείς αδένες;
Η χειρουργική αφαίρεση ενός ή περισσότερων παραθυρεοειδών αδένων (παραθυρεοειδεκτομή) ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου οι αδένες παράγουν υπερβολική ποσότητα παραθορμόνης, οδηγώντας σε υπερπαραθυρεοειδισμό. Οι κυριότερες αιτίες περιλαμβάνουν:
- Καλόηθες αδένωμα (πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός).
- Υπερπλασία ενός ή περισσότερων παραθυρεοειδών αδένων.
- Καρκίνο του παραθυρεοειδούς (σπάνια περίπτωση).
Τι είναι η παραθυρεοειδεκτομή;
Η παραθυρεοειδεκτομή είναι μια από τις πιο συχνές επεμβάσεις ενδοκρινικής χειρουργικής. Διενεργείται υπό γενική αναισθησία μέσω μικρής εγκάρσιας τομής (2-3 cm) στον τράχηλο, λίγο πάνω από την στερνική εντομή. Η προσπέλαση πραγματοποιείται με προσεκτική διαίρεση των ιστών για να αποκαλυφθεί ο θυρεοειδής αδένας, ενώ ιδιαίτερη σημασία δίνεται στη διατήρηση της ακεραιότητας των κάτω λαρυγγικών νεύρων, τα οποία ελέγχουν τη λειτουργία των φωνητικών χορδών.
Έως και το 95% των ασθενών που υποβάλλονται σε παραθυρεοειδεκτομή παρουσιάζουν πλήρη ίαση από τον υπερπαραθυρεοειδισμό, χωρίς σοβαρές μετεγχειρητικές επιπλοκές.
Παθήσεις των Παραθυρεοειδών Αδένων
Πρωτοπαθής Υπερπαραθυρεοειδισμός
Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από υπερλειτουργία ενός ή περισσότερων παραθυρεοειδών αδένων, οδηγώντας σε υπερπαραγωγή παραθορμόνης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Στο 85% των περιπτώσεων, η αιτία είναι ένα μεμονωμένο καλοήθες αδένωμα, ενώ σε ποσοστό 99% τα αδενώματα αυτά είναι μη κακοήθη.
Η υπερπαραγωγή παραθορμόνης οδηγεί σε αποδόμηση των οστών, προκαλώντας οστεοπενία και οστεοπόρωση. Παράλληλα, αυξάνει την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα, με συνέπεια τον σχηματισμό λίθων στους νεφρούς. Εάν η πάθηση δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος.
Αίτια του Υπερπαραθυρεοειδισμού
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ακριβής αιτία του υπερπαραθυρεοειδισμού παραμένει άγνωστη, ενώ μόνο ένα μικρό ποσοστό (5%) σχετίζεται με κληρονομικά σύνδρομα, όπως οι πολλαπλές ενδοκρινικές νεοπλασίες (MEN 1 & 2).
Συμπτώματα του Υπερπαραθυρεοειδισμού
- Οστεοπενία/οστεοπόρωση
- Νεφρολιθίαση
- Κοιλιακό άλγος
- Αδυναμία, κόπωση
- Διαταραχές μνήμης, κατάθλιψη
- Αρθραλγίες, μυαλγίες
- Ναυτία, έμετος, διάρροια
Η σημασία του ασβεστίου
Το ασβέστιο είναι θεμελιώδες για τη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού, καθώς συμβάλλει:
- Στην ανάπτυξη και διατήρηση της οστικής πυκνότητας.
- Στη φυσιολογική λειτουργία του νευρικού συστήματος.
- Στην ομαλή λειτουργία της καρδιάς και των μυών.
Οφέλη της Παραθυρεοειδεκτομής στον Πρωτοπαθή Υπερπαραθυρεοειδισμό
- Βελτίωση της οστικής υγείας: Μετά την επέμβαση, η οστική πυκνότητα μπορεί να αυξηθεί κατά 8-12%, μειώνοντας τον κίνδυνο καταγμάτων για τις επόμενες δεκαετίες.
- Μείωση του κινδύνου νεφρολιθίασης: Ένας στους τρεις ασθενείς με αθεράπευτο υπερπαραθυρεοειδισμό εμφανίζει λίθους στα νεφρά. Η παραθυρεοειδεκτομή μειώνει σημαντικά την πιθανότητα σχηματισμού νέων λίθων.
- Βελτίωση της ποιότητας ζωής: Μετά την επέμβαση, πολλοί ασθενείς αναφέρουν μείωση των συμπτωμάτων όπως μυαλγίες, αρθραλγίες, κόπωση και διαταραχές μνήμης.
- Καρδιαγγειακή προστασία: Ο υπερπαραθυρεοειδισμός συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Η έγκαιρη χειρουργική αντιμετώπιση φαίνεται να προστατεύει από επιπλοκές που σχετίζονται με την καρδιά και το κυκλοφορικό σύστημα.
Η παραθυρεοειδεκτομή αποτελεί την πιο αποτελεσματική θεραπεία για τον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, προσφέροντας μακροχρόνια οφέλη στην υγεία και τη συνολική ευεξία των ασθενών.
***
ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΕΠΙΝΕΦΡΙΔΙΩΝ
Τι είναι τα επινεφρίδια;
Τα επινεφρίδια είναι μικροί τριγωνικοί αδένες που βρίσκονται ακριβώς πάνω από τους νεφρούς. Το μέγεθός τους κυμαίνεται μεταξύ 2 και 3 εκατοστών. Αυτοί οι αδένες χωρίζονται σε δύο βασικά τμήματα: τον φλοιό και τον μυελό, καθένα από τα οποία παράγει διαφορετικές ορμόνες με σημαντικές λειτουργίες.
Ο φλοιός των επινεφριδίων εκκρίνει:
- Αλατοκορτικοειδή (π.χ. αλδοστερόνη) που ρυθμίζουν την ισορροπία των υγρών και την αρτηριακή πίεση.
- Γλυκοκορτικοειδή (όπως η κορτιζόλη) που επηρεάζουν τον μεταβολισμό και την αντίδραση του οργανισμού στο στρες.
- Επινεφριδιακά ανδρογόνα (π.χ. διυδροεπιανδροστερόνη, 17-υδροξυπρογεστερόνη), που σχετίζονται με την ανάπτυξη και τη ρύθμιση διαφόρων φυσιολογικών λειτουργιών.
Αν και ο οργανισμός διαθέτει δύο επινεφρίδια, ακόμα και αν αφαιρεθεί το ένα, το άλλο είναι συνήθως αρκετό για να καλύψει τις ανάγκες του σώματος. Ωστόσο, αν αφαιρεθούν και τα δύο, ο ασθενής χρειάζεται ισόβια χορήγηση ορμονικής υποκατάστασης.
Πότε χρειάζεται χειρουργική αφαίρεση επινεφριδίων (επινεφριδεκτομή);
Η επινεφριδεκτομή ενδείκνυται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Κακοήθεις όγκοι των επινεφριδίων.
Ορμονοπαραγωγοί καλοήθεις όγκοι (π.χ. αλδοστερόνωμα, φαιοχρωμοκύττωμα).
Μεγάλες καλοήθεις κύστεις που προκαλούν συμπτώματα.
Όγκοι επινεφριδίων μεγαλύτεροι από 5 εκατοστά, ακόμη και αν είναι καλοήθεις.
Μεταστάσεις στους επινεφρίδιους αδένες από άλλους τύπους καρκίνου (π.χ. από τον πνεύμονα).
Μέθοδοι Χειρουργικής Αφαίρεσης των Επινεφριδίων
Σήμερα, χάρη στις σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές, οι περισσότερες επινεφριδεκτομές γίνονται με ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους, μειώνοντας τον χρόνο αποκατάστασης και τις επιπλοκές. Οι δύο κύριες τεχνικές είναι:
- Οπισθοπεριτοναϊκή Λαπαροσκοπική Επινεφριδεκτομή
Αυτή η νεότερη μέθοδος προσφέρει άμεση πρόσβαση στο επινεφρίδιο, αποφεύγοντας τη μετακίνηση άλλων οργάνων, όπως το ήπαρ και ο σπλήνας. Η επέμβαση γίνεται με τον ασθενή ξαπλωμένο μπρούμυτα και πραγματοποιείται μέσω τριών μικρών τομών στην πλάτη.
Πλεονεκτήματα:
Μικρότερη διαδρομή προς το επινεφρίδιο, χωρίς παρέμβαση σε άλλα όργανα.
Καμία τομή στην κοιλιά (οι ουλές βρίσκονται στην πλάτη).
Ιδανική για ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιακή χώρα.
- Διακοιλιακή Λαπαροσκοπική Επινεφριδεκτομή
Αυτή η τεχνική, που χρησιμοποιείται από τη δεκαετία του ’90, είναι η πιο διαδεδομένη παγκοσμίως. Πραγματοποιείται μέσω τεσσάρων μικρών τομών στην κοιλιά, από όπου εισάγονται η κάμερα και τα χειρουργικά εργαλεία. Αν και απαιτεί μεγαλύτερη διαδρομή προς το επινεφρίδιο, προτιμάται για την αφαίρεση μεγάλων όγκων.
Πλεονεκτήματα:
Μικρότερος μετεγχειρητικός πόνος σε σχέση με την κλασική ανοιχτή επινεφριδεκτομή.
Συντομότερη νοσηλεία και ταχύτερη ανάρρωση.
Μειωμένος κίνδυνος επιπλοκών, όπως αιμορραγία και λοιμώξεις.
Οφέλη των Ελάχιστα Επεμβατικών Τεχνικών
Λιγότερος μετεγχειρητικός πόνος.
Μικρότερος χρόνος νοσηλείας και γρηγορότερη ανάρρωση.
Μειωμένος κίνδυνος απώλειας αίματος.
Καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα, χάρη στις μικρότερες τομές.
Γρηγορότερη επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες.
Μειωμένος κίνδυνος για εμφάνιση μετεγχειρητικών κηλών.